Welkom op mijn duik web-log

In het voorjaar van 2004 ben ik begonnen met duiken. Sindsdien hou ik mijn al mijn duiken bij via deze web-log.

Door in de linker kolom de knop categorieën te klikken, opent een lijst categorieën waaruit je er één kunt selecteren. Hiermee kan je eenvoudig door mijn duik geschiedenis bladeren. Vanaf mijn aller eerste kennismaking met duiken / verschillende Padi duikopleidingen / cursussen / duikvakanties / tot mijn aller laatste duik. Je vindt het hier allemaal…..

Door een ongelukkige val op het ijs heb ik een tijdje niet kunnen duiken. Ik had mijn ribben gekneusd en zeer waarschijnlijk ook nog een rib gebroken. Maar gelukkig is dit weer achter de rug en is het de hoogste tijd om weer koppie onder te gaan.
Ik heb om 11:00 uur met Mark afgesproken. Door het matige voorjaarsweer verwacht ik dat de watertemperatuur wat achter is gebleven maar ik ga toch in een natpak duiken. In mijn natpak heb ik veel meer bewegingsvrijheid en ook het gevoel meer contact met de omgeving te hebben.

Als ik aankom, is Mark al druk bezig  met het vullen van zijn fles. Nog even zijn vergunning voor 2012 in orde maken en dan door richting de waterkant. De parkeerplaats is redelijk vol. We kleden ons snel om en dankzij een waterig zonnetje is het allemaal nog heel aangenaam. In het water blijkt de temperatuur niet boven de 8 graden Celcius te komen. Hoewel het niet over houdt is het met enkel 7 goed te doen.

Het voor jaar dient zich onder water al aan,. Overal zie je kuitstrengen met baars-eitjes.

Ook de kleinere baarsjes wagen zich alweer in het wat ondiepere water.  Ik ben blij gekozen te hebben voor mijn nat pak maar na een kleine 40 minuten vinden we het wel weer genoeg. Omkleden, logboeken invullen en op weg naar huis de kachel in de auto lekker hoog…..

Vandaag mijn nieuwe trimvest uitproberen!

Mijn oude trimvest begon op te raken maar is nog goed genoeg voor in het zwembad zodat ik mijn nieuwe trimvest kan gebruiken voor mijn buiten-duiken.

Het is heerlijk zonnig weer als ik op sta. Mijn uitrusting ligt al in de auto dus kan ik lekker rustig aan doen. Ik luister naar Hans op Radio 2 terwijl ik achter de computer diverse mailtjes weg werk. Nog even met de hond lopen en dan op naar Vinkeveen.

Het is niet zo druk als vorige week maar met het zonnetje erbij lijkt het wel lente…… De temperatuur van het water is zo’n 5 tot 6 graden net zoals de buitenlucht.  Toch voelt het water een stuk kouder aan……!   Maar na even wennen, is het allemaal goed te doen. Veel vis is er niet te vinden vandaag maar dat wisten we al van vorige week. Het zicht is wel goed maar door de lage stand van de zon dringt er maar weinig licht door. De duiklamp van Pascal geeft halverwege de duik de geest maar door het heldere weer is er nog voldoende zicht om met één lamp verder te duiken. Na zo’n half uurtje is het wel weer genoeg geweest en zwemmen wij richting de trap. Voor Pascal komt nu het koudste deel van de duik; het omkleden (Pascal duikt in een natpak) maar gelukkig is er geen wind en het zonnetje doet flink haar best. Ik voel de kracht van de zon zelfs door mijn kleding heen!

Ik heb heerlijk gedoken met met mijn nieuwe vest. De bediening (airtrim) is nog makkelijker dan met mijn vorige vest. Wel ontlucht het vest iets langzamer dan dat ik gewend was. Tijd om de logboeken in te vullen bij Chris. Natuurlijk mèt een broodje bal! Wij hebben vandaag een primeur. Chris heeft nieuwe gehaktballen en deze zijn wat pittiger gekruid. Héérlijk!  Daar kom je echt van bij.  Nu op naar huis, spullen spoelen en weghangen voor tot de volgende keer.

De jaarwisseling is weer achter de rug. Vanaf twaalf uur staat vandaag de nieuwjaarsduik met aansluitend de nieuwjaarsreceptie ABC op het programma.  De auto is al ingeladen en als mijn verkoudheid niet voor te veel problemen zorgt, lig ik straks lekker weer eens in het Hollandse water. Het is nog steeds geen echte winter dus ik verwacht een grote opkomst….

De parkeerplaats staat helemaal vol als ik aankom. Het is een drukte van belang. Het waterschap doet goede zaken. Elke duiker dient voor 2012 weer een nieuwe duikvergunning aan te vragen. Het duurt eventjes voordat iedereen er is, maar tegen een uur staan we klaar om het water in te gaan. Dan komt Bart er aan. Dus toch nog even wachten…..

Het water is koud zoals te verwachten was. Mijn duikcomputer geeft 5 graden aan. Het zicht is best redelijk ondanks de drukte. Veel valt er niet te zien onder water. De meeste vis heeft zich teruggetrokken in dieper water of zit ingegraven in de modder. Maar gelukkig; daar gaat het niet om vandaag. Even heerlijk met zijn alle onder duiken en gewichtloos door het water zweven. Op de heenweg hebben we last van flinke stroming dus heel relaxed zwemmen voorwaarts maar vanaf het keerpunt hebben we de stroming tegen en als een drift-duik laten we ons meeglijden met de stroming.

Na bijna veertig minuten houden we het voor gezien en zwemmen naar de kant. Op mijn handen na, heb ik het niet koud gehad. Voor Ollie is dat een ander verhaal. Hij dook met een nat pak en moest zich dus na de duik ook nog eens in de wind omkleden.

Roy, Tim, Bart en Ollie, Bedankt voor de heerlijke duik maar de 12 punten voor vandaag gaan wat mij betreft naar Ollie

Verder natuurlijk iedereen nog de beste wensen voor 2012 en mogen alle dromen uitkomen!

Aan Egypte heb ik niet zulke goede herinneringen. Het is op zich een prachtig land met veel cultuur maar de manier waarop je als toerist behandeld wordt (buiten je hotel) vind ik schandalig. Overal wordt je gezien als een zak met geld en iedereen lijkt er op uit te zijn om hier zoveel mogelijk uit te halen, zonder enige vorm van respect voor jou als individu. Vanzelfsprekend op de goeie uitzonderingen na. Dus wat dat betreft was ik helemaal klaar met Egypte maar de Rode Zee blijft trekken als duikbestemming. En tijdens een duik safari heb je natuurlijk niet zoveel te maken met andere Egyptenaren dan de bemanning van de boot. Dus toen wij het verzoek kregen om mee te gaan met zo’n duiksafari hebben we snel ja gezegd

De vlucht met Transavia verloopt voorspoedig. En met een kleine vertraging landen wij op het vliegveld van Marsa Alam. Omdat wij als groep een VIP visum geregeld hebben worden we soepel door de douane geleid.  Op weg naar onze boot ‘de M/Y Amelia’ nog even reisziekte en diarree-medicatie scoren. Dat valt niet mee. Nadat we de eerste apotheek leeggekocht hebben, lukt het ons bij de tweede het laatste restant binnen te halen. Flink afgezet maar zeeziek zullen we niet meer worden….

De M/Y Amelia ligt in de haven van Marsa Alam. Eerst worden de passagiers met de Zodiac aan boord gebracht (maar pas als eerst de fooi voor de transfer afgerekend is… !) Op de boot een korte briefing en daarna de kamer verdeling. De bemanning reageert verbaast als duidelijk is dat Hans en ik voor een tweepersoonshut kiezen (met dubbelbed) ….. Inmiddels is het bijna middernacht maar eerst nog even een kleine warme maaltijd.  ‘s Morgens worden we vroeg gewekt doordat de boot uitvaart. Ondanks de afmeting van de boot klotsen we flink heen en weer en moeten we moeite doen om in bed te kunnen blijven liggen.  Op naar de eerste duikstek….

We maken elke dag zo’n 3 a 4 duiken. Doordat wij de hele week op de boot verblijven kunnen we ook de wat meer afgelegen duiklocaties bereiken. Met de kapitein hebben we de route grotendeels afgesproken. Een en ander is wel afhankelijk van de weersomstandigheden. Op een duiksafari wordt standaard het volgende ritme afgewerkt – Eat – Sleep – Dive - en dit ritme herhaalt zich vanaf het moment dat je de haven uit vaart totdat je weer terug in de haven bent. Wij besluiten een paar keer de DIVE te skippen zodat we ook nog tijd voor andere zaken over houden. Het is tenslotte vakantie en het moet niet op werken gaan lijken….

Op het moment van deze foto zwem ik samen met Hans richting de boot. Er  zijn geen andere duikers in de buurt te zien. Ik ben geen goede fotograaf maar geduldig poseert deze Napoleonvis voor de foto. De koraalduivel hieronder zit overdag weggestopt maar zodra de schemering invalt verlaat ze haar schuilplaats en gaat ze op jacht.

Een van onze spannendste duiken is de nachtduik met een Witpunt Rifhaai!  We duiken met zijn tweeën naast elkaar als ik in de lichtbundel van mijn duiklamp iets in de verte langs ziet schieten. Ik hou die positie in de gaten wanneer wij onze duik vervolgen. Even later zie ik zo’n 1,20 meter grote Witpunt Rifhaai op 50 meter afstand door onze lichtbundel zwemmen. En dan verdwijnt hij weer in het duister….. tadam.. tadam…tadam….

Een ander hoogtepunt is Elphinstone Reef. Dit rif is – denk ik – vooral beroemd om de Hamerhaaien die je hier kunt spotten. Maar helaas niet als wij er duiken! Wij zijn ‘s nachts hier naar toe gevaren (head-bangend op de golven) maar de kapitein heeft vroeg in de ochtend een prachtplek in de luwte van het rif gevonden om aan te leggen. Inmiddels zijn wij helemaal gewend aan de verschillende omstandigheden zoals stroming, down-current en diepte. En zo kunnen we ons volledig overgeven aan wat onze ogen waarnemen. Prachtig koraal dat groeit op het rif en de hoeveelheid aan veelkleurige vissen. Maar ook de vergezichten met alle bellen die de tientallen duikers veroorzaken (Op Elphinstone Rif duik je nooit alleen. Ik geloof toen wij weer boven water kwamen er intussen wel negen safari boten lagen!)  Prachtig is ook de onpeilbare diepte onder je als je iets van het rif afzwemt. Achteraf zegt Hans dat dit zijn mooiste duik ooit is!!!

We zijn inmiddels weer op de terugweg richting Port Ghalib, de haven vanwaar we weer vertrekken richting huis. Gisteren heeft de bemanning nog een afscheidsfeest voor ons georganiseerd. Een beetje vroeg omdat wij nog een nacht in de haven van Port Ghalib te goed hebben. Als wij ‘s middag aanmeren in Port Ghalib, ben ik blij verrast. Niet omdat we weer vaste grond onder onze voeten hebben maar vooral omdat alles er zo keurig uit ziet. Heerlijk passagieren in dit ‘kunstmatige havenstadje in ontwikkeling met een mondiale uitstraling’. Men hoopt dat dit havenstadje ooit uitgroeit tot het Saint Tropez van Egypte.

Port Ghalib is Egypte maar aangelegd als een soort ‘Port Zélande’. Alles is geregeld en je wordt overal keurig behandeld. Zelfs in de kashba kun je als toerist rustig je inkopen doen en zijn de verkopers behulpzaam en zeker niet grof.

Pas op het (privé) vliegveld van Marsa Alam voelen we ons weer in het echte Egypte. Eerst worden we genept tijdens het inchecken. Bij het afwegen van de bagage moet elke kilo overgewicht afgerekend worden. Wij hebben samen 2 kilo overgewicht. Maar naast ons staat een groep van 4 personen die samen in totaal 1 kilo overgewicht hebben. Dat is 250 gram per persoon maar zonder bijbetalen mogen ze niet verder! Transavia: iets meer toezicht of betere instructie zou geen kwaad kunnen…. Maar de onvervalste Egyptische gastvrijheid gaat verder.  In de herentoilet wordt ik 
tijdens het plassen in een urinoir op mijn schouders getikt door de schoonmaker die mij om een fooi vraagt…… %#@#$&!

Wij willen iedereen die mee was op deze duik Safari hartelijk danken voor de gezelligheid en de onvergetelijke ervaring!

Het water begint alweer wat af te koelen, maar met 16 graden een een goed duikpak nog prima te doen voor open water cursisten.

een buitentemperatuur van 22 graden is natuurlijk ideaal, zeker als af en toe oon nog de zon even door komt. Ik ga vandaag Yvonne helpen en wij hebben slechts een klein clubje cursisten. Ik ben zeer verrast door het niveau van de cursisten met hun nog beperkte ervaring zie ik ze al heel keurig controle over het drijf vermogen hebben. Op het platform is het erg met duikopleidingen en daarom besluiten wij om de oefeningen even verder op te doen.  Zodat we alle ruimte en rust om ons heen hebben. Ondanks dat wij best nog wel een behoorlijk aantal oefeningen moeten door nemen, blijft er voldoende tijd over voor de tourtjes.  De bus ligt net achter het platform en dat is de eerste bestemming op ons tourtje. Het blijft bijzonder om een heuse stadsbus op zo’n 8 tot 10 eter diepte onderwater tegen te komen. Als open water duiker heb je niet IN de bus te zoeken (immers dan is er geen open water meer boven je) dus bekijken wij het allemaal van de buiten kant. Het blijft mij verbazen dat ik in de bus toch een duikinstructeur, van een andere duikschool met drie cursisten door de bus te zien zwemmen…..

Na de tweede duik van vandaag hebben alle cursisten hun verplichte oefenen afgerond en mogen ze zich open water duiker noemen. Yvonne handelt het administratieve gedeelte af en ik wens ze een lange plezierige maar vooral ook veilige duikcarrière toe.

Vandaag ga ik Roy helpen om de boei bij het 7 meter platform terug te plaatsen. De boei is een klein jaar buiten gebruik geweest voor onderhoud. Eerst moeten er nog een paar stevige bouten gemonteerd worden en dan kan straks alles overboord.

Omdat wij met de boot niet in het duikgebied mogen komen laten wij het anker voor het duikgebied zinken. maar om dan vervolgens alles richting het platform te krijgen valt nog niet mee. Er staat een stevige stroming en het spul is ondanks de hefballon nog vrij zwaar en de ballon vangt ook veel stroming. Ietwat vermoeid komen wij bij het platform aan. En bevestigen het anker stevig aan het platform en de boei. Even alles controleren en dan is de job geklaard….

Het weer is vandaag bar en boos, veel wind en heel veel regen. Door de weersomstandigheden krijgen de oefeningen een realistisch karakter. Bij Padi roepen wij vaak duiken is fun, maar vandaag was het weer even bloed serieus (voor een oefen scenario dan).

Maar het goede is dat je door je rescue vaardigheden regelmatig te blijven oefenen je een betere duiker wordt. Het gaat bij rescue niet alleen om noodsituaties op te lossen maar vooral ook om te voorkomen. Al met al een leerzaam dagje en nat waren wij toch al!Na afloop even na spreken bij een lekkere kop warme koffie en een broodje bal.

Vandaag is het niet het mooie weer geworden waarop  we gehoopt hebben. Maar het is prima duikweer. Dus op naar Vinkeveen. Pascal gaat vandaag ook weer een keer mee.

Zaterdag was ik uitgenodigd op het Prinsengrachtconcert en na afloop was er ook nog eens een gezellige borrel. Vandaar dat ik er voor gezorgd heb om vandaag niet al te vroeg af te spreken. Als ik om 11:00 uur aankom vertrekken de eerste duikers alweer. Dus een parkeerplaats geen probleem.

Even kijken aan de waterkant. We spreken af om eerst richting de botter te gaan en daarna langs de nieuwe bus en te keren bij de catamaran. Het zicht in het duikgebied is redelijk maar houdt niet over. Bij de catamaran hangt er een termocline (een abrupte overgang tussen een warme laag en een koudere laag water). Je voelt direct dat het ineens een stuk kouder is.  Door dat de beide lagen ook verschillende temperaturen hebben, heeft het water ook verschillende dichtheden waardoor de lagen alleen op het contactvlak mengen.  Het gevolg is dat sediment niet overgaat van de ene laag naar de andere laag. Het zicht is hier dan ook geweldig!

Na de catamaran zwemmen we door naar het gebied iets ten oosten van het duikgebied. En daar ontmoeten wij een heel grote snoek met een slecht humeur. De meeste snoeken zijn redelijk aan de duikers gewend. Zolang we maar niet te dicht in elkaars buurt komen laten we elkaar met rust. Maar deze jongen laat al van grote afstand duidelijk weten geen zin in ons te hebben en opent zijn bek gevaarlijk om er zeker van te zijn dat wij de boodschap zullen begrijpen. We geven ons graag gewonnen en zwemmen lekker door naar het gebied ten westen van het duikgebied. Ook hier weer een paar prachtige snoeken gezien. Wat een mooie periode om te duiken in Vinkeveen!

Na één uur en 15 minuten komen we weer boven water.  Mark en Pascal; bedankt voor deze relaxte duik. Nog snel even onze logboeken invullen onder het genot van een broodje bal op het terras bij de duikwinkel van Chris.

Het was even zoeken maar vandaag hebben we geluk! In totaal hebben we drie baby-snoekjes gevonden. Ze waren nog erg klein, blijkbaar is door de matige zomer het seizoen wat achter dit jaar.

Overal in Vinkeveen is er volop leven. Zo hebben wij wel minsten zes grote snoeken gespot en natuurlijk ook veel snoekbaars. In het oude duikgebied is het net of je in een aquarium duikt. Overal kleine visjes, hele scholen met wel duizenden baarsjes van zo'n 2 tot 5 centimeter groot. Erg mooi zo tussen het groen. Maar als je baby-snoekjes wil spotten moet je al dat moois negeren. Deze zitten weggedoken in het groen te wachten op een prooi. Zelf zijn ze bijna groen van kleur dus als je voorbij zwemt zie je ze haast niet. Met heel veel geduld zwommen we langs de overgang van groen naar zand. En daar vonden we ze helemaal onder het groen weggedoken. Het is werkelijk prachtig; de tekening die je later (veel minder uitgesproken) ook op de volwassen snoek tegen komt. Alleen is die tekening bij de baby-snoek bijna groen en van bovenaf zie je ze bijna niet in de planten. Meer kans maak je wanneer je met je lamp over de bodem richting het groen schijnt. Dan zie je de weerkaatsing van het licht op hun huid. (voorkom dat je ze direct in de ogen schijnt)

Alles wat je zoal overdag mag verwachten in Vinkeveen, zijn we vandaag wel tegengekomen. Opvallend veel dode kreeftjes maar misschien is dat wel een goed teken. Steeds vaker hoor je dat de Amerikaanse rivierkreeft (een oorspronkelijk uitheemse diersoort) een steeds grotere bedreiging voor de natuur vormt.

Het is een prachtig diertje maar helaas ook in staat om grote schade aan amfibieën en waterplanten aan te richten. En omdat hij zich ook over land kan voortbewegen is het een grote bedreiging voor bijvoorbeeld poelen waar salamanders inzitten.

Na 70 minuten heerlijk duiken steken wij ons hoofd weer boven water. Mark bedankt voor een heerlijke duik.

Vandaag heb ik met Mark in Vinkeveen afgesproken voor een heerlijk duikje. Het is bewolkt maar droog en – ondanks de vakantie – nog vrij druk op de parkeerplaats.

We kleden ons om en maken de sets in orde. Ik heb wat trammelant om de rits van mijn semi droogpak goed dicht te krijgen. Steeds schiet hij los maar na de derde keer blijft ie dan toch goed dicht zitten. Het water is lekker. Zo'n 18 graden. Het zicht is redelijk. Dus duiken maar….

We koersen eerst op de botter af en gaan vervolgens op de 12 meter diep richting het pleziervaartuigje. Rond de botter zwemt wat baars en onder het andere bootje een schooltje posjes. Vandaag willen wij op zoek gaan naar baby-snoekjes en die vind je rond deze tijd meestal net naast het duikgebied links of in het oude duikgebied rechts. Maar vandaag vinden we niks aan de linkerkant van de duikstek dus op naar het oude duikgebied rechts. Hier vinden wij een pracht gebied met groen. Precies goed voor een baby-snoek om zich in te verstoppen. Zorgvuldig speuren we het hele gebied af. Op de overgang van onder-water planten naar zand-bodem. Maar hoe lang we ook doorzwemmen; we vinden niets vandaag. Wel komen wij mama snoek nog even tegen. Een flinke kanjer van ruim een meter. Op de terugweg speuren we dit gebied nog eens extra zorgvuldig af maar helaas. Geen snoekjes kunnen vinden vandaag.

Na 1 uur en 20 minuten duiken geven we het op en zwemmen richting de kant. Soms zit het mee en soms zit het tegen. Maar desondanks heerlijk gedoken met Mark en een goede reden om snel weer terug te komen.

Vandaag ga ik met Stefan de buitenduiken 3 en 4 voor zijn open-water brevet afronden. We hebben om 9:30 uur afgesproken en ik heb er zin in vandaag! Thuis is het nog wat fris en bewolkt maar de verwachting voor vandaag is droog met af en toe wat opklaringen. Ik neem de gok en stap met korte broek in de auto. Het is tenslotte zomer!

In Vinkeveen is het niet eens zo heel druk. Eerst nemen wij met Marja het programma door. Stefan heeft al heel veel oefeningen tijdens de vorige buitenduiken gedaan dus het lukt met gemak om alle oefeningen in de eerste duik te plannen zodat wij vanmiddag de tijd hebben voor een uitgebreid tourtje.

Bij de duikstek kleden we ons om en zijn dus blij als we bij de waterkant er eindelijk in kunnen plonzen. Het water is zo'n 18 graden, warmer zelfs als boven water. Water geleid temperatuur 20 keer sneller dan lucht en dat verklaart dat zo'n neopreen pak je onder water beschermt tegen het afkoelen maar boven water (zeker met een zonnetje) je het in datzelfde pak al snel bloedheet krijgt .

De oefeningen worden vlot en keurig afgewerkt en hierna mag Stefan ons naar de bus navigeren op kompas. We vervolgen ons tourtje en zien ongelofelijk veel vis. Ook veel kleine visjes. Het lijkt wel een aquarium. Bij de kant trekken we in het water het trimvest nog een keer uit en weer aan en de laatste oefening is hiermee ook afgerond.

Als lunch natuurlijk weer het vertrouwde recept. Een broodje bal van Chris! Heerlijk…..  Nog even de fles bij laten vullen en we kunnen ons voorbereiden op de volgende duik.

Openwater duik 4 doen wij met zijn tweeën. Het is de planning om eerst richting de botter te gaan en daarna zien we wel. Eenmaal onder water zwemmen we meteen al tegen een grote snoekbaars aan. Ook worden we regelmatig omgeven door scholen van honderden baarsjes. Het is echt allemaal genieten.  Bij de botter is het water een stuk frisser en donkerder maar omdat Stefan ook een lamp bij zich heeft, besluit ik om een stukje door te zwemmen. Maar wanneer het alleen maar donkerder en kouder wordt en het zicht dan ook nog slechter wordt, is dit een plek waar wij vandaag verder niets te zoeken hebben hebben. Dus snel keren we weer om richting de kraamkliniek om vooral van het jonge onderwaterleven te genieten. In Vinkeveen is het echt zomer geworden onder water. Niet duikers kunnen zich niet voorstellen wat ze missen.

Na drie kwartier komen we weer boven water. Stefan is geslaagd en Marja kan zijn brevet gaan aanvragen. Ik ben er van overtuigd dat wij Stefan nog veel onder of rond het water tegen zullen komen. Trouwens ook de hartelijke felicitaties van Hans!

Na drie maanden droogte in Nederland moest het uitgerekend vandaag beginnen met regenen. In de stromende regenbuien zetten wij de voortent voor onze Camptrailer in de wetenschap dat wij straks tenminste droog kunnen zitten.

Wij zijn voor ons duikweekend neergestreken op camping de Veerhoeve in Wolphaartsdijk direct aan het Veerse meer. Onze kwartiermeesters Ronald en Roy (plus aanhang) hebben al een enorme tent opgezet voor de catering en ander vermaak. En voordat je het weet is het alweer tijd voor het diner in het restaurant – of de kantine – zoals ze het hier noemen. Iedereen vecht voor een plekje bij de open haard om weer wat door te warmen  voor de nacht. Maar eerst voor de 'die-hards' nog even de nachtduik. Het weer is nat en koud en het animo voor een nachtduik is laag.  Alle heren hebben bij het eten drank besteld om dit als excuus te gebruiken voor het niet te hoeven duiken. Gelukkig heeft het 'zwakkere geslacht' binnen de vereniging de eer van de vereniging weten te reden! Het is het hierdoor wel gezellig aan de waterkant want de hele vereniging is mee om te supporten.

De volgende ochtend vroeg op voor een duik bij de Geerdijksekaai. Hans is mijn buddy en en ik kijk er naar uit om weer een keer samen te duiken. Ondanks dat het misschien wel meer dan een jaar terug was voelt het allemaal erg vertrouwd en genieten wij volop van het onderwaterleven. Er is hier veel te zien en wij nemen de tijd om alles in ons op te nemen.

Vannavond heeft Hans uitzending dus na de lunch vertrekt hij richting Hilversum/Almere. Vanmiddag gaan we duiken bij het gemaal Draaischor. Een zeer populaire duikstek in Zeeland maar zonder probleem vinden wij een parkeerplaats voor de hele groep! Na de klim over de dijk wordt de moeite snel beloond. Het zicht is goed en wat een diversiteit aan onderwaterleven. Garnalen, krabben, kreeften, puitaaltjes, botervisjes.. Je vindt ze er allemaal. maar ook de sponsen, zeeanjelieren en annemonen zijn prachtig in het zonlicht dat vanmiddag doordringt onder water. Een topduik samen met Bart.

Als we vanmiddag terug komen op de camping het Veersemeer lijkt het wel een andere camping! De zon schijnt volop en iedereen loopt in badkleding en zit buiten. We treffen het wel na gisteren want voor vanavond is er een BBQ geoorganiseerd.

Zondagochtend is voor een lange wandeling met onze hond Xena die dit jaar ook mee mocht naar het duikweekend. Ondertussen luister ik ook nog even een uurtje naar Hans zijn uitzending Schiffers.fm.

Vanmiddag duiken we in de Oosterschelde op de duikstek Zoeterbout. Het voordeel van deze stek is dat je niet precies op de kentering hoeft te duiken. Het is een prachtige stek waar je echt je tijd voor moet nemen omdat je door de open verbinding met de Noordzee meer tegen kunt komen, zoals Sepia's, Zeenaalden en – met een beetje geluk misschien wel – een Zeepaardje. Maar helaas; we hebben veel gezien (het zicht was niet overal optimaal) maar geen Sepia's of Zeepaartjes. Wel ongelofelijk veel zeesterren in allerlei kleuren en maten. Tegen het einde van de duik verlies ik mijn loodpocket en moet ik met dat ding in mijn hand verder zwemmen. Een stuk minder comfortabel zeker als je bij de dam ook nog met wat stroming te maken krijgt.

Maandagochtend slaan wij de ochtend duik over om de tent af te breken en hem nat in de zak mee te nemen. Niet erg want vanmiddag rijden wij nog even naar huis om de duikuitrusting te spoelen en wat spullen in de caravan over te pakken. Vannacht nog vertrekken we richting Zuid Frankrijk zodat de tent morgenochtend nog kan drogen onder de Franse zon (daar wel!). Maar eerst nog gezamenlijk lunchen en helpen de grote tent af te breken.

Iedereen hartelijk dank voor weer een heel geslaagd Zeeland-weekend. En natuurlijk een groot applaus voor de evenementen-commissie die zich weer geweldig heeft ingezet voor dit weekend!

In verband met de weersverwachting hebben we vandaag vroeg afgesproken. Zodat we nog voor het onweer buitenduik 1 en 2 kunnen afronden.

Onderweg naar Vinkeveen regent het lekker door maar eenmaal aangekomen is het alweer bijna droog. Eerst een kop koffie en daarna de briefing door Marja. Ik duik vandaag met Stefan voor de OW buitenduiken 1 en 2. De briefing is kort en duidelijk dus nu weten we wat we straks gaan doen. Veel duikers zien best op tegen hun eerste buitenduik maar zo niet Stefan; hij is bijna niet te houden…

Wij kleden ons aan bij de duikshop en lopen richting de kant. Een fotografe vraagt of ze van ons een paar foto´s mag maken voor haar fotografie opleiding. Haar doel is mensen te fotograferen die bijna helemaal door kleding bedekt zijn. Gewillig poseren wij een paar keer en laten het het dan aan haarzelf over omdat wij te druk bezig zijn met de voorbereidingen voor onze duik.

Plons! Plons! En we liggen in het water. Naast het OK teken zie ik een big smile! We beginnen direct aan de kant met uitloden en de eerste oefeningen. En zoals verwacht probleemloos afgerond. Wanneer we op weg gaan naar het platform even wat problemen met het klaren maar ook dat krijgen 'we' onder de knie. Na de laatste oefeningen nog één keer een opstijging en een afdaling. Het klaren gaat nu goed dus zijn we klaar voor een kort tourtje. Natuurlijk zwemmen even langs de nieuwe bus om vervolgens via de wipkip en de baarzen weer richting de kant te komen. We ronden deze duik af met een oppervlakte oefening, het slepen van een vermoeide duiker. Mijn rol is die van de vermoeide duiker dus het zware werk is aan Stefan…  Op de kant wordt er snel op de computer gekeken hoe diep we zijn geweest en weer zie ik die big smile!

De hoogste tijd voor een sanitaire stop en een broodje bal! (hier kan ik zo van genieten…) We evalueren de eerste duik en vullen ondertussen de flessen voor de volgende duik. Omdat wij de meeste oefeningen tijdens de eerste duik hebben afgerond hoeven we bij de tweede duik niet veel oefeningen meer te doen en blijft er des te meer tijd over voor een tourtje. Voordat we gaan duiken eerst nog wat navigatie-oefeningen met de kompas op de kant .

In het water doen we eerst alle oefeningen en beginnen dan aan ons tourtje. Stefan heeft het trimmen al behoorlijk onder controle. Dat kunnen we niet zeggen van andere cursisten die we zien zwemmen. Regelmatig hebben we zicht van minder dan 2 meter. Dit wordt veroorzaakt door duikers in opleiding die letterlijk op hun knieën door hun instructeur door het water worden gesleept!  Alle begin is moeilijk, zullen we maar zeggen, maar ik ben blij dat deze duikers geen ABC tanken hadden! Het tourtje brengt ons dit keer om de botter langs de bus tot de wrakjes waar vroeger de bus lag. Dan gaan we verder op ongeveer 5 tot 6 meter diep richting het platform en langs het touw richting kant. Dit keer veel vis gezien hele scholen baarsjes en natuurlijk de grote baarzen (van de foto) en een paar prachtige snoekbaarzen.

Nu nog een keer onder water de duikbril af en herplaatsen en dan zit deze duik er ook weer op. En aan de oppervlakte weer die inmiddels vertrouwde big smile! Tijd om de uitrusting te spoelen te evalueren en de logboeken in te vullen. Marja maakt een afspraak voor het theorie examen en de datum voor de laatste twee buitenduiken ligt ook al vast. Volgende maand een brevet uitschrijven?

Vandaag ga ik assisteren bij twee open water buitenduiken

Het is al lekker druk op de parkeerplaats maar met een beetje geluk heb ik nog een mooi plekje ergens vooraan kunnen vinden. Er is geen haast vandaag; Eerst een bakje koffie dan de rustig de spulletjes bij elkaar zoeken en dan voorbereiden op de duik. Eerst  de briefing door de instructeur aan de assistent instructeurs en de divemasters-in-opleiding en daarna briefing voor de hele groep.

Na het oefenen met kompas op de kant is het tijd voor het echte werk in- en onder water. De eerste duik verloopt soepeltjes en het lukt iedereen om de afgesproken oefening goed uit te voeren. De duik wordt afgesloten met een tourtje onder water. Voor mijn buddy is dit de eerste buitenduik in Nederland maar hij kan zich makkelijk aanpassen en heeft tussen de oefeningen door zelfs al oog voor wat er om hem heen gebeurt.

Dan is het tijd voor een lunch en een – o zo nodige – sanitaire stop. Natuurlijk bezwijk ik weer voor een broodje hamburger van Chris….  (Ik heb een ruggengraat van gelei!)

Na de lunch is het alweer tijd voor de tweede duik. Voor 5 man (4 man en één vrouw) van de groep  wordt dit de laatste buitenduik voor hun brevet. Ze hebben bijna alle oefeningen al afgerond dus hoeven er nog maar een paar oefeningen gedaan te worden plus nog een paar oefeningen herhaald. Het zicht onder water is nu een stuk minder dan bij de eerste duik. Zo'n 3 meter maximaal. Maar ook nu worden de oefeningen zonder haperingen uitgevoerd en zijn we straks 5 gebrevetteerde OpenWater duikers rijker. Hoewel mijn buddy alle oefeningen goed heeft mee kunnen doen, heeft hij nog wel een paar duiken te gaan voordat ook hij het brevet in zijn zak heeft. Maar onder het motto "duiken is fun", is dat zeker geen straf.

Tijd om de duikspullen te spoelen, de logboeken in te vullen en dan een officiële toespraak van Marja en dan zit het er voor mij weer op. Alle cursisten mogen trots zijn op zichzelf. Nogmaals gefeliciteerd met het behalen van jullie brevetten. Veel plezierige maar vooral ook veilige vervolgduiken toegewenst.

Heerlijk duikweer. Om 12:00 uur heb ik met Mark in Vinkeveen afgesproken. Pascal kon niet, hij moet de hele dag huishoudelijke klusjes doen in verband met moederdag. Ik ben benieuwd hoe het strijken hem is afgegaan?

Als wij aankomen zijn Marja en een paar assistenten druk bezig met de buiten-duiken van de OW cursus. Ik help nog even een handje met hier en daar een brilletje of vinnen aangeven. Tegen de tijd dat iedereen in het water ligt, komt Mark er aan en kunnen wij ons ook gaan omkleden. Niet veel later liggen wij dus ook in het water. Het plan voor vandaag is de catamaran (ongeveer 13 meter diep) en daarna richting botter, bus en dan door naar het oude duikgebied.

Het water is heerlijk. Ongeveer 13 graden maar onder de 10 meter wordt het wel een stuk kouder en komt de temperatuur niet meer boven de 10 graden. Wat het onderwaterleven betreft is het nog redelijk rustig. Het kleinere spul lijkt nog allemaal wat dieper te zitten. We beëindigen de duik aan het einde van het touw en blijven nog even liggen om te genieten van de grote snoekbaarzen en baarzen die op hun vaste stekje rondhangen. Ik vraag me af wat zo'n snoekbaars zou wegen? Wanner we de kant aantikken zijn we precies 60 minuten onder geweest.

Nog even wat nakletsen op het terras voor de duikshop en de laatste nieuwtjes uitwisselen (mannen doen dit blijkbaar ook dames!) en dan weer in de auto naar huis om de BBQ voor te bereiden.

In de wintermaanden heb ik vooral veel in het zwembad gedoken. Maar vandaag is het de hoogste tijd voor een duikje in het buitenwater. Ik heb om 14:00 uur in Vinkeveen afgesproken. Eerst de vergunning in orde maken en dan lekker plonzen…..

Nadat vandalen vorig jaar onder andere de oude bus zo toegetakeld hadden dat deze in verband met veiligheidseisen uit het water gehaald moest worden, was Vinkeveen voor mij Vinkeveen niet meer. Elke keer als ik langs de lege locatie dook, deed het pijn. Ik ben dus zeer verheugd dat het gelukt is om weer een nieuwe bus te organiseren. DANK aan iedereen die hieraan bijgedragen heeft!

En hiermee hebben wij Vinkeveen in 'haar oude luister' weer terug.

Nu mag ik echt hopen dat dit een les is geweest voor al die duikers die het zo nodig vinden om met slijptollen, hefballonnen en onderwater las-apparatuur de duikstek te verpesten. Deze stek is voor alle duikers die hier in grote getale dagelijks van genieten!  En natuurlijk ook voor de flora en fauna die op en rond de objecten een eigen habitat vormen. Blijf dus vooral overal vanaf en laat de duikobjecten met rust, zodat iedereen er van kan blijven genieten. Een oproep aan alle recreatie duikers; als je iets verdachts op of onder water ziet, geef dit door aan de beheerder of politie!

Maar goed; als ik rond half twee aankom, is de grootste drukte weer voorbij en hebben wij alle ruimte om lekker rustig te duiken. Ik duik vandaag in mijn semi-droogpak van 7 mm. Zodra het even kan, laat ik mijn droogpak in de kast en ga ik weer lekker nat-duiken. De watertemperatuur ligt zo net boven de 10 graden en in het ondiepere deel iets hoger. Er is al veel vis te vinden. Zo spotten we posjes, kleine en grote baarzen, een paling, rivierkreeft, snoekbaars en een mooie snoek.

Na ons bezoek aan de botter doen we de bus aan. Werkelijk een plaatje, in de bus zijn zelfs zitjes gecreëerd!  Doordat de bus nu nog maagdelijk wit geschilderd is, kan je perfect meten hoever je zicht hebt. Vandaag is het zicht wat minder. Ik denk dat de drukte van vanochtend maar ook de stevige wind van de afgelopen dagen hier debet aan zijn. Als we weer terug bij de kant aankomen zijn we precies 55 minuten onder geweest.

Een heerlijk duikje. Ik kijk alweer uit naar mijn volgende duik.

Oeps. Met het smelten van het ijs rond onze woonark is een drijver los gekomen. Hierdoor hangt de ark iets scheef in het water. En dan is het ineens zeer handig dat ik kan duiken en niet tot de zomer hoef te wachten om de drijver terug te plaatsen.

Vannacht heeft het nog gevroren maar om een uur of twaalf 's middags is het ijs achter de ark door het zonnetje verdwenen en kunnen we aan de gang. Eerst hebben we alle duikapparatuur klaar gezet en hebben we onze pakken aangetrokken. Vervolgens de drijver vol met water laten lopen zodat hij afzinkt en ik deze onder de rand van de ark kan plaatsen.

Het is even manoeuvreren maar dan zit de drijver op zijn plek. Nu probeer ik via het gat onderin lucht in te blazen met mijn reserve automaat. Maar dat lukt tot drie keer niet. De bellen die gevormd worden zijn te grof en verdwijnen langs het gat naar buiten. Ook heb ik het probleem dat deze automaat steeds opnieuw bevriest. Dus kies ik voor het alternatief. Via een tweede perslucht-set waarop ik een opblaasventiel gezet heb, doe ik een nieuwe poging. Dit gaat prima. Zeer beheerst spuit ik nu lucht in de drijver en heel gestaag komt de ark mooi waterpas te liggen. Hans patrouilleert rond de boot om mij zo steeds nauwkeurig te informeren hoe het er voorstaat.

Na twintig minuten is het klusje geklaard. Om naar de zwemtrap toe te zwemmen moet ik rond de ark. Hier ligt nog wel ijs maar daar kan ik makkelijk doorheen zwemmen. Nu alleen nog even alle modder van de duikuitrusting spoelen en alles weer wegbergen voor een volgende duik.

Om te kunnen ijsduiken heb je heel dik ijs nodig. Veel steviger dan om op te kunnen schaatsen. Het ijs moet zo dik zijn omdat het de duikers (inclusief uitrusting) moet kunnen dragen plus ook nog eens een support  team. Deze bestaat uit een lijnmeester (plus een reserve lijnmeester ) die door middel van een lijn contact houden met de duikers onder water. De lijn heeft meerdere functies. Via deze lijn communiceer je met de lijnmeester boven het ijs (d.m.v. lijnsignalen). Maar ook markeert de lijn de weg terug naar het wak en als er onder het ijs iets mis gaat, kunnen de lijnmeesters de duikers door middel van dit touw naar het wak trekken en uit het water halen. Daarnaast staan er op het ijs ook nog twee reserve-duikers paraat die in het geval dat het onder water mis gaat, kunnen ingrijpen.

Het is dan ook heel uitzonderlijk als in Nederland het ijs dik genoeg is voor een ijsduik. Het was dan ook ongehoord dat wij in 2009 en 2010 twee jaar achter elkaar konden ijsduiken. En het heeft er zelfs even naar uitgezien dat wij in 2011, voor de derde keer op rij onder het ijs zouden gaan duiken. Maar de dooi van de afgelopen dagen heeft hier voorlopig even een streep door gezet.

Met spanning blijf ik echter de lange-termijn-weer-voorspellingen volgen. Maar zoals een goed Nederlands gezegde luidt: "het kan vriezen of dooien". Voorlopig moet ik het maar doen met een lekker borreltje met ijs……

Na een gezellige jaarwisseling (en een dag om hiervan bij te komen) was het vandaag tijd voor de nieuwjaarsduik. Nee, niet in je zwembroek, maar gewoon een duik met de duikvereniging in Vinkeveen.

Als we aankomen is het nog rustig in de duikshop maar zo zoetjes aan komen er steeds meer duikers binnen druppelen. Het is al tegen half twee als we aanstalten maken om ons om te kleden. Het water moet zo'n drie graden zijn maar aan de kant waait er nauwelijks wind en schijnt ook nog eens het zonnetje. Hans duikt niet mee vandaag en is gewoon voor de gezelligheid mee. Maar ook erg handig, iemand aan de kant die je af en toe een handje helpt.

Bij het indelen van de buddyparen blijkt dat ik met Frans en Bart ga duiken. Alle drie in droogpak dus dat moet goed komen. Ik leid en we gaan een tourtje richting de botter maken. Bij de botter aangekomen (-11,9 meter) kijk ik even wat de watertemperatuur is; 2 graden!  Dit had ik niet verwacht. Als het goed is moet mijn ademautomaat het aankunnen maar bij deze temperaturen weet je het nooit. Vorig jaar had ik bij de tweede ijsduik ook problemen met een bevroren automaat. Een paar minuten later zie ik dat Frans problemen heeft met zijn automaat, Deze is inderdaad bevroren en begint te blazen. Frans moet zjn duik afbreken en ik en Bart kunnen onze duik vervolgen. Maar niet eerder dan dat wij gezien hebben dat Frans veilig de oppervlakte bereikt heeft.

Rustig vervolgen wij onze duik en blijven een beetje buiten het duikgebied. Er duiken vandaag relatief veel duikers met – te zien aan de stofwolken die ze achterlaten – beperkte droogpak-ervaring. Even buiten het duikgebied is het zicht perfect. Jammer dat de zon zo laag staat anders zou je zeker zo'n tien meter zicht hebben. Maar wat vis betreft is dit niet een echt spannend seizoen. Eén grote baars. Dat is alles voor vandaag.

Hoewel ik in een droogpak duik, duik ik nog wel met natte handschoenen en omdat mijn handen echt koud beginnen te worden wordt het na 25 minuten tijd om de kant weer op te zoeken. Omkleden en dan een heerlijke kom erwtensoep bij Chris! 

Eenmaal boven water vertelt Frans dat, doordat zijn automaat ging blazen, het water zo koud werd dat het in zijn mond begon te bevriezen. Dus volgende keer toch maar even wisselen naar je octopus, Frans.

De duikvereniging ABC organiseert vanavond een zwembadtraining met een volgelaatsmasker.

Het voordeel van duiken met een volgelaatsmasker is dat je gezicht droog blijft en dat je geen adem-automaat in je mond hebt. Je kan dus ook gewoon door je neus inademen net zoals je aan de oppervlakte gewend bent.

Vele duikers roemen de voordelen van een volgelaatsmasker en hierdoor ben ik ook wel nieuwsgierig geworden…. Aan de andere kant denk ik dat naast de voordelen een volgelaatsmasker ook heel veel gedoe met zich meebrengt. Maar leuk dat ik het vanavond een keer zelf kan ervaren. En wie weet roep ik vanavond wel:' dit had ik veel eerder had willen weten!' En wie weet zet ik dit hebbedingetje met stip op één op mijn verlanglijstje voor de Kerstman….

Het duiken met een volgelaatsmasker heeft echt een toegevoegde waarde. Aanvankelijk heb ik nog wat moeite met het afstellen van de bandjes. En heb ik het gevoel dat het masker niet goed past en onvoldoende aansluit op mijn gezicht. Maar als ik de bandjes goed heb zitten gaat het perfect. Een waterdichte seal. Het klaren met een volgelaatsmasker is een fluitje van een cent. Ander voordelen zijn dat je veel meer zicht rondom hebt en dat je gewoon door je neus kunt ademen.

Nu DE vraag. Staat het volgelaatsmasker bovenaan mijn verlanglijstje? Hij staat zeker op mijn lijstje maar nog niet bovenaan. Er staan namelijk ook nog een paar andere wensen op mijn lijstje. En voordat ik eventueel over ga op aanschaf wil ik eerst ervaren hoe het zicht is met ingebouwde glazen op sterkte. Ik ben namelijk bang dat de ingebouwde glazen ten koste gaan van het vrije zicht rondom. Dit wil ik zeker nog een keer uitproberen en dan, wie weet……